Στο Σαντιάγο, πρωτεύουσα του βασιλείου της Χιλής, τη στιγμή ακριβώς του μεγάλου σεισμού του έτους 1647, στον οποίο πολλές χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ένας νεαρός Ισπανός με τ’ όνομα Χερώνυμο Ρουγκέρα, κατηγορούμενος για κάποιο έγκλημα, στεκόταν μπροστά σ’ έναν στύλο της φυλακής όπου τον είχαν κλείσει και ήθελε να κρεμαστεί.
Την ώρα ενός καταποντισμού, η φύση τα τοποθετεί όλα στο πραγματικό τους μέγεθος. Όταν όλα τα κατασκευάσματα του ανθρώπου καταρρέουν, αυτό που κρατάει τον άνθρωπο κοντά στον πολιτισμό του είναι κάτι άυλο. Ίσως είναι η πίστη, στον Θεό ή στους άλλους. Η ελπίδα ότι όλα μπορούν να ξαναγίνουν από την αρχή. Η βεβαιότητα μιας αγκαλιάς που μοιάζει το μόνο στέρεο, ενώ όλα έχουν μόλις γκρεμιστεί.
Κάτω από το μεγαλείο της καταστροφής είμαστε όλοι ίσοι. Όσα μέχρι χθες έμοιαζαν με εγκλήματα ασυγχώρητα, φαντάζουν τώρα αναμνήσεις από ζωές περασμένες. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Για λίγο. Γιατί όταν επιστρέψει ο νόμος των ανθρώπων, θα είναι πιο αμείλικτος από ποτέ. Οι αμαρτωλοί θα μοιάζουν πιο αμαρτωλοί από ποτέ. Αλίμονο σε όσους ευτύχησαν μέσα στην καταστροφή.
Μετάφραση: Θοδωρής Δασκαρόλης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σταυρόπουλος
Σκηνογραφία – Σχεδιασμός Φωτισμού: Βασίλης Αποστολάτος
Μουσική – Ηχητικός Σχεδιασμός: Δήμος Βρύζας
Ενδυματολογία: Αλεξάνδρα – Αναστασία Φτούλη
Κινησιολογία – Βοηθός Σκηνοθέτη: Λουκία Κονιδάρη
Ηθοποιοί:
Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Αναστάσης Γεωργούλας, Εριέττα Μανούρη, Γιώργος Φασουλάς
